Ο Έλληνας ζωγράφος Νίκος Μόσχος γεννήθηκε το 1979 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ και ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Στα έργα του ο Νίκος Μόσχος απεικονίζει ανθρώπινα μέλη, μηχανικά εξαρτήματα, αρχιτεκτονικά στοιχεία, μέρη φυτών και ζώων, αρχαία αγάλματα καθώς και πολυάριθμα απροσδιόριστα στοιχεία , τα οποία συνθέτει σε χαοτικά και συγχρόνως τρομακτικά ταπλό. Η pop αισθητική συναντά την ρεαλιστική ζωγραφική και συνδυάζεται με ψυχεδελικά στοιχεία σε απεικονίσεις που παραπέμπουν σε διαφημιστικά μοτίβα. Στον πίνακα You are already in the party , o Νίκος Μόσχος δημιουργεί ένα interieur με στοιχεία πλούσια σε συνειρμούς. Μουσικές νότες συναντούν ένα προτεταμένο χέρι που κρατά ένα φλυτζάνι του καφέ. Ενα στόμα με εκτυφλωτικά λευκά δόντια θυμίζει διαφήμιση οδοντόκρεμας, ενώ συγχρόνως δυο αγριεμένα μάτια ζώου κοιτάζουν τον θεατή.

Inevitable Nature

 

Τα τοπία του Ν. Μόσχου δεν απεικονίζουν  μια συγκεκριμένη στιγμή ή ένα συγκεκριμένο  τόπο όπως στον ιμπρεσσιονισμό. Αποτελούν ένα κολλάζ απο στοιχεία που δημιουργούν εντυπώσεις οικείες και πρωτόγνωρες ταυτόχρονα.

Τα έργα που θα παρουσιάσει ο Νίκος Μόσχος αποτελούν την εξέλιξη της σειράς που πρωτοπαρουσίασε στις δύο προηγούμενες εκθέσεις το 2012 και το 2013, οι οποίες είχαν σαν τίτλο: «Ο Γάμος της Σάρκας και της Μηχανής».
Απεικονίζουν δηλαδή συνθέσεις οι οποίες χτίζονται κατά κόρον από τη σύνθλιψη δυσανάλογων ανθρώπινων μελών, μηχανών, δέντρων ή και νεόδμητων κτιρίων.
Τα στοιχεία αυτά άλλοτε είναι αναγνωρίσιμα και άλλοτε ασαφή, εντάσσονται σε αυτοτελές πλαίσιο όπου αιτία και αποτέλεσμα συνυπάρχουν  δημιουργώντας απροσδόκητες καταστάσεις με έντονη συναισθηματική φόρτιση.

"O Γάμος της Σάρκας και της Μηχανής στη ζωγραφική του Νίκου Μόσχου" 

25/10/2012

"Αυτός που αποκτηνώνεται μόνος του γλυτώνει από τον πόνο του να είσαι άνθρωπος."
( He who makes a beast of himself gets rid of the pain of being a man.)
Dr. Johnson (προμετωπίδα στο βιβλίο του Hunter S. Thompson, Fear and Loathing in Las Vegas)

Ο Νίκος Μόσχος δίνει μια πειστική πρόταση πάνω στο ερώτημα γιατί να ζωγραφίζει κανείς σήμερα. Σε μια εποχή όπου το μέσον δεν έχει παρά μία και μόνον επιλογή: να επανεφευρεθεί εξ αρχής (ή έστω, από ένα σημείο) για να σταθεί πειστικά απέναντι στο πανηγύρι των media, της pop μουσικής, και φυσικά, του κινηματογράφου. Με άλλα λόγια να σταθεί, να ζήσει σε μια αυτόνομη κατάσταση, μακριά από τη ναφθαλίνη των μουσείων και το (αβάσταχτο) βάρος του παρελθόντος και της ιστορίας (από τα οποία καταπιέζονται πολύ λιγότερο τα media, η pop μουσική ή ο κινηματογράφος). Φυσικά σήμερα η ζωγραφική θα έπρεπε να βρίσκεται σε προνομιακή θέση απέναντι στην εμπορική κατάρρευση των 'άλλων εικαστικών μέσων, του βίντεο, των εγκαταστάσεων ή της φωτογραφίας, καθώς και της διευρυμένης τους κρίσης ( η εννοιακή τέχνη, για άλλη μια φορά στην ιστορία της, κινδυνεύει να γίνει αντικείμενο χλεύης και γελοιογραφίας λόγω των εκκεντρισμών της).

"Ζωγραφική εν βρασμώ"

19/12/2009       
                                              

«...η πόλη έμοιαζε πάρα πολύ με ό,τι είχα φανταστεί για να είναι αληθινή. 
Όμως ένιωθα εξίσου ικανοποιημένος και αναμενόμενα αποπροσανατολισμένος, 
όσο χαρούμενα και άγρυπνα μόνος, 
όσο η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». 
John Fowles, Ο Μάγος
«Ο Ζωγράφος, παίρνει το σώμα του μαζί του...»
Paul Valery

Πριν από τρία περίπου χρόνια, με την ευκαιρία της πρώτης ατομικής έκθεσης του Νίκου Μόσχου, εισχώρησα αιφνίδια στα μύχια του πυκνοκτισμένου και ετοιμόρροπου κόσμου του. Στις ανοικοδομούμενες γειτονιές των κρυφών λόφων του Νέου Κόσμου της Αθήνας, στις σκιές των μετέωρων νεοκλασικών και των παλίμψηστων γιγαντοαφισών, στα θνήσκοντα κήτη των λαϊκών πολυκατοικιών: δίπλα στις πολύχρωμες κοίτες των αυθαίρετων εγέρσεων, συναντήθηκα με την ορμητική και ρηξικέλευθη ζωγραφική του.
Στην πρώτη του ζωγραφική ενότητα, ο νέος καλλιτέχνης, οικειοποιούμενος την έννοια του βιωμένου χώρου, μετέφρασε με εξαιρετική δεξιότητα το ασφυκτικά δομημένο και ζοφερό περιβάλλον της πόλης, μετέπλασε με ευφυή ωριμότητα και ανεξάντλητα τεχνικά εφευρήματα τη διαδοχή πυκνών δομικών μοτίβων σε αυτοτελή αποδομούμενα έργα με επισφαλή μνήμη και εγγενή μυθοπλασία, καταλύοντας τη συνεκτική εικόνα του αστικού ιστού, κατακτώντας την αντίστροφη αφήγηση των δράσεων και των ηρώων τους, καταργώντας τις δυνητικές ανακουφιστικές διεξόδους του βλέμματος, καταγράφοντας τη αυτόχειρη βιαιότητα του παρόντος χρόνου, καθρεφτίζοντας την ωμή πρώτη ύλη του ιδιωτικού του σύμπαντος.

Ο Νίκος Μόσχος, απο την πρώτη του ήδη έκθεση, υοθετεί την «μίμηση» των παριστανόμενων δραματουργικών πράξεων του ρεαλισμού,

"Ένας Υπέροχος Νέος Κόσμος"

15/02/2007

ΣΩΚΡΑΤΗΣ. –Είναι λοιπόν λογικό να σκεφτούμε πως τα δημιουργήματα του ανθρώπου είναι καμωμένα, είτε σχετικά με το σώμα του, -κι αυτή είναι η αρχή που ονομάζουν ωφέλεια-, είτε σχετικά με την ψυχή του, -κι αυτό επιζητούμε με το όνομα ομορφιά. Από την άλλη μεριά όμως, αυτός που χτίζει ή που δημιουργεί, έχοντας να κάνει με τον υπόλοιπο κόσμο και με τα κινήματα της πλάσης που ορμούν ολοένα να διαλύσουν, να καταστρέψουν ή ν’ αναποδογυρίσουν αυτά που φτιάνει, αναγκάζεται ν’ αναγνωρίσει μια τρίτην αρχή, που προσπαθεί να τη μεταδώσει στα έργα του, και που εκφράζει την αντίσταση που ποθεί ν’ αντιτάξουν ετούτα στον μοιραίο προορισμό του χαμού των. Επιζητεί λοιπόν τη στερεότητα και τη διάρκεια.

ΦΑΙΔΡΟΣ.–Αυτά είναι πραγματικά τα μεγάλα γνωρίσματα του τέλειου έργου.

Paul Valery, Ευπαλίνος ή ο Αρχιτέκτων 1 


Το ντεκόρ ανισόρροπο

Που με μύτη γελοία

Μαιτρ μπεκρής το σχεδίαζε

Στόνα πόδι να στέκει

Ήταν κει, λες και κτίστηκε

Με γλαρή κιμωλία

Όρθια η πόλη

Λελέκι

 

Γ. Σκαρίμπας

Ακριβώς απέναντι από το κατακρεουργημένο οικοδόμημα του Τάκη Ζενέτου -πρώην εργοστάσιο ΦΙΞ, νυν ελπιδοφόρο γιαπί του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης-, ξεκινά η οδός Ηρακλέους. Ανηφορίζοντας απότομα, εισχωρεί αιφνιδιαστικά στα εντόσθια του Νέου Κόσμου. Ο δρόμος όπου κατοικεί και εργάζεται ο Νίκος Μόσχος, περιβάλλεται από μια ωσεί τελούσα σε ανοικοδόμηση γειτονιά,

Ο Αντώνης Μπενάκης του Νίκου Μόσχου μοιάζει σαν να εμφανίστηκε ως διά μαγείας με σάρκα και οστά μέσα στο εργαστήριο του καλλιτέχνη. Πίσω από τη μορφή του Μπενάκη